ตื่นมาทุกเช้ากับข่าวบริษัทดังๆ ยักษ์ใหญ่ระดับโลกออกมาแถลงว่าพวกเขาจะปลดพนักงานกันอย่างถล่มทลาย ล่าสุดก็เป็นคิวของ Meta ของพี่มาร์ค ซัคเคอร์เบิร์ก ผู้เป็นซีอีโอที่ได้กำหนดการวัดผลที่เรียกว่าพนักงานต้องทำงานแบบลุกเป็นไฟ
จากรายได้ที่ลดลงอย่างชัดเจนต่ำกว่าที่คาดการณ์ไว้ของ Facebook ซึ่งเริ่มจากการหยุดจ้างงานใหม่ และพนักงานในบริษัทตอนนี้ ต้องเจอการวัดผลที่โหดขึ้นด้วยความตั้งใจจะลดจำนวนคนลง พี่มาร์คก็ยอมรับตรงๆ ว่ามีพนักงานกลุ่มหนึ่งที่ไม่จำเป็นกับบริษัท และการตั้ง kpi ที่เข้มขึ้น หากต้องทำให้ใครลาออก เขาก็ยินดีมากจริงๆ “ผมคิดว่าถ้าใครตัดสินใจว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของเขา และเขามีสิทธิ์เลือกที่จะไม่อยู่ ผมก็โอเคเลยนะ” ดังนั้นทีมทำงานที่อยู่ต้องเล็กลงให้เหมาะสมกับงาน ทำงานหนักขึ้นและเพอร์ฟอร์มานซ์ต้องจัดจ้านในย่านนั้นด้วย
นี่เป็นตัวอย่างที่เกิดขึ้นกับบริษัทดังล่าสุดเท่านั้นนะ เพราะหลายเดือนที่ผ่านมา อีลอน มัสก์ก็แทบจะออกข่าวรายวันทั้งการให้พนักงานกลับไปทำงานที่ออฟฟิศทั้งหมด การขู่ว่าใครไม่มาถือว่าออกเลย รวมทั้งล่าสุดเลย์ออฟไปแล้ว 200 คนในหน่วยออโต้ไพล็อตที่แคลิฟอร์เนีย การจ้างออกแผนกนี้อาจมาจากข่าวอุบัติเหตุที่ซอฟต์แวร์ออโต้ไพล็อตของ Tesla ทำงานผิดพลาดจนทำให้หุ้นของบริษัทร่วงเอาๆ ก็เป็นได้ อีลอนยังประกาศว่าต่อไป บริษัทจะเน้นจ้างคนแบบเซ็นสัญญาหรือจ่ายเป็นรายชั่วโมงมากกว่าการให้เป็นพนักงานประจำแล้ว
ยังมีอีกหลายบริษัทอย่างอีคอมเมิร์ซในจีน หรือแม้แต่ในเมืองไทยก็มีหลายธุรกิจที่ประกาศดาวน์ไซส์ไปจนถึงปิดบางโปรดักท์ลง คิดแล้วก็น่าใจหาย คนที่โดนให้ออกก็ต้องเดินหน้าหาเส้นทางใหม่ๆ คนที่ยังมีงานทำเองใจเริ่มตุ๊มๆ ต่อมๆ ในฐานะที่เราเห็นความเฟื่องฟูและการปิดตัวต้องจากลา สิ่งที่เราได้ทำคือ…
- คิดไว้เสมอว่าบริษัทคือองค์กร เกิดได้ก็เลิกได้
หลายคนที่โดนจ้างออกหลังจากทำงานมานานเป็นสิบๆ ปี ส่วนใหญ่จะเกิดความผูกพัน เกิดมิตรภาพ บางคนมองว่าที่ทำงานคือครอบครัวกันไปแล้ว เวลาที่โดนให้ออกเลยเกิดอาการเคว้งไปต่อไม่ได้ บางคนหางานทำใหม่อยู่ที่ไหนไม่ได้อีกเลย เหมือนทำที่ไหนก็ไม่มีความสุข รู้สึกไม่ใช่ที่ของเรา ดังนั้นระหว่างที่ทำงานไม่ใช่แค่ทำๆ รับเงินเดือนอย่างเดียว ต้องดูสถานการณ์ว่าบริษัทไปทิศทางไหน ตอนไหนที่ต้องบุกหนักด้วยกันก็ต้องฟันฝ่า หาทางปรับตัว แต่ถ้าไปสุดทางไม่ได้ก็ต้องเตรียมดูลู่ทางไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ ความมั่นคงไม่มีจริงบนโลกใบนี้ โควิดได้มาสอนเราอย่างแรง
- มองเห็นจุดหมายเดียวกันแล้วหรือยัง
พนักงานอย่างเราเป็นเหมือนฟันเฟืองที่จะสร้างมูลค่าอะไรให้บริษัทอยู่รอดได้มากที่สุดตามที่เขาตั้งเป้าหมาย ขับเคลื่อนไปด้วยไฟในการทำงานอย่างตั้งใจ ที่เขารับเราเข้ามา เพราะเห็นถึงคุณค่าในตัวเรา แสดงมันออกมาเถอะ แต่ละคนเก่งไม่เหมือนกัน มาช่วยกันให้บริษัทได้ประโยชน์มากที่สุด ทั้งที่ความเป็นจริงพอเข้าไปทำงานในหลายบริษัท เราจะรู้ได้เลยว่าคนไม่อยากมีส่วนร่วมในความสำเร็จเยอะมาก อาการน่าเป็นห่วงเลยนะ ห่วงตัวเราด้วยว่าจะไปรอดมั้ย
- ทำงาน ทำงาน ทำงาน
ถ้าไม่ใช่คนเมินเฉยกับโลก ดูก็รู้ว่าใครทำงาน ใครเอาสบาย เอาแต่ตัวเองอยู่รอด และถ้ากิตติศัพท์โด่งดังจนคนเริ่มพูดปากต่อปาก คิดเหรอว่าจะไม่มีคนไปบอกผู้บริหารระดับสูง พวกเขาอาจไม่ได้ทำงานกับพนักงานทั่วไปโดยตรง แต่มองไปแล้วแผนกนั้นไม่มีความโดดเด่น ไม่มีผลงาน เห็นการทำงานแล้วสงสัยว่าพวกเขาทำงานอะไรบ้าง เสียเงินจ้างเหมือนโยนเข้าหลุมดำ คนเหล่านั้นจะโดนเลย์ออฟเป็นกลุ่มแรกๆ
- แล้วถ้าเกิดเราทำงานแล้วคนรอบตัวไม่ทำล่ะ
เมื่อต้องไปอยู่ในกลุ่มที่บอกว่าไม่ใช่หน้าที่ ไม่เห็นต้องทำเลย แล้วเราเริ่มโดนล้างสมองว่าเออ อยู่เฉยๆ กินเงินเดือนไปก็ดีเหมือนกัน อันนั้นวิกฤตแล้วนะ ถ้ามาถึงจุดนั้นรีบออกไปหางานอื่นทำเลย ถ้ากลายเป็นคนหมดไฟเมื่อไหร่ แย่แน่ๆ
ไม่ว่าตอนนี้จะอยู่ที่จุดไหน มีงานทำหรือโดนเลย์ออฟไปแล้ว เรายังเปลี่ยนแปลงตัวเองทัน ถ้าขยันแล้วไม่ได้ดี คนทั่วโลกจะยึดคติข้อนี้ทำไม ถึงวันนี้ยังไม่ใช่ของเรา ไม่เป็นไรเลย พยายามตั้งใจทำงาน คนที่ยังไม่มีงานก็ตั้งหน้าตั้งตาหางานใหม่ พัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้น งานและเงินยังรอให้เราเดินเข้าไปหาเสมอ
