ดาโคต้าบอก..แอนโตนิโอ(พ่อเลี้ยง) เปลี่ยนครอบครัวของเธอ ‘ตลอดไป’ ด้วยความรักของเขา

ดาโคต้า จอห์นสัน (Dakota Johnson) เป็นนางเอกที่สวยและมากด้วยความสามารถ แต่สิ่งหนึ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้ก็คือ.. ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับพระเอกรุ่นใหญ่ แอนโตนิโอ แบนเดอราส (Antonio Bandares) กลายเป็นหนึ่งในจุดเปลี่ยนในชีวิตของเธอ

ความรักแบบ เจนนิเฟอร์ อนิสตัน ที่ต้องการแค่อ้อมแขนและคนคุยกันลื่นไหล

ประโยคของเจนนิเฟอร์ อนิสตัน ที่เราเองก็รู้สึกแบบเธอเป๊ะๆๆๆ อยากมีใครที่ใช่ คุยกันรู้เรื่องและเล่าเรื่องของวันนี้ที่เจอให้เขาฟัง สำหรับผู้หญิงที่ต้องออกไปสู้โลกทุกวัน สู้คนเดียว ต้องเข้มแข็งให้ได้ อ่อนแอยังไงก็ต้องเก็บเอาไว้ ความรู้สึกอยากมีใครสักคน อาจไม่ใช่ว่าเขาต้องมาดูแล มาหาเงิน หาบ้านอะไรให้ แต่คือความรู้สึกที่ละทุกอย่างของวันออกไป แล้วเข้าไปซุกในแขนของเขาหันไปบอกกับเขาว่า “วันนี้แย่จัง เหนื่อยจัง” เขาอาจจะดึงเราเข้าไปกอดให้แน่นขึ้น เอามือลูบหัวเรา แล้วบอกเราว่า “ผมรู้ว่าคุณเหนื่อย แต่เดี๋ยวมันก็จะดีขึ้นนะ” ข้อดีของการมีคนรักที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน คือเขาจะรู้ทุกโมเมนท์ของชีวิตเรา ว่าช่วงไหนเราเป็นยังไง เขาจะซัพพอร์ตจิตใจเราได้ทัน และคอยเป็นทั้งเพื่อน ทั้งคู่คิด เป็นคนรักที่จูงมือเราไปสูดอากาศดีๆ แล้วเพียงไม่กี่นาที โลกทั้งโลกก็หายไป เรารู้สึกสบายใจและช่างผ่อนคลายเหลือเกิน เหมือนที่เจนนิเฟอร์ อนิสตันเคยบอกหลังจากเลิกกับจัสติน เธอโรซ์สามีของเธอเมื่อปี 2018 ว่า “ไม่มีใครที่เรดาร์ฉันกระดิกได้ แต่ฉันว่าถึงเวลาแล้ว ถึงเวลาที่ฉันพร้อมจะแชร์ชีวิตของฉันกับใครอีกคนแล้ว” เจนนิเฟอร์บอกว่า “ในความสัมพันธ์ เรื่องโรแมนซ์ไม่ใช่สิ่งสำคัญ” สำหรับเธอเลย เธอรักในการเป็นผู้หญิงที่ไม่ต้องพึ่งพิงผู้ชาย เธอคือผู้หญิงที่สร้างตัวเองมาด้วยตัวเอง เจนบอกว่าความสัมพันธ์ของเธอจะเริ่มขึ้นได้เพียงมี “บทสนทนาที่ลื่นไหลตั้งแต่ได้คุยกันครั้งแรก” นั่นเป็นสัญญาณที่ดี “เขาต้องมั่นใจในตัวเอง แต่ไม่เยอะไป มีอารมณ์ขัน แล้วก็ขอร้อง ขอร้องเลยนะว่า เขาต้องใจดีกับผู้คนด้วย” […]

Q: ทำไมฉันเป็นเพื่อนกับผู้ชายที่เลิกคบไปไม่ได้?

คำถามคาใจตัวเองทุกครั้งที่เริ่มคบใคร ไปไม่รอดแล้วยังเป็นเพื่อนกันก็ไม่ได้! Q: “ฉันมีเพื่อนผู้หญิงเยอะเลยนะ แต่ยากมากจะมีเพื่อนผู้ชายที่สนิท แล้วพอคบใครหลังจากนั้นก็เป็นเพื่อนกับพวกเขาไม่ได้ ไม่ได้เลิกกันไม่ดีนะ แต่ไม่ชินที่จะมีเพื่อนผู้ชาย เลยทำให้ฉันคบผู้ชายเยอะ คบแล้วเลิกๆ และหายกันไปเลยตลอดเวลา แล้วพอมาชอบเพื่อนตัวเอง หรือชอบผู้ชายที่ทำงาน ก็ไม่กล้าไปต่อ กลัวจะเสียเพื่อนไปเลยแล้วไง?” A: ซื่อตรงกับตัวเองที่สุดก่อน ว่าจริงๆ คุณต้องการผู้ชายที่ดีจริงสำหรับชีวิตด้วย! เหมือนกับว่าคุณคิดว่าคุณน่ะคงไม่ดีพอจะเป็นเพื่อนกับใครได้ และคงมีอะไรผิดๆ ในความสัมพันธ์ที่ทำให้รักษาความเป็นเพื่อนไว้ไม่ได้ เราอยากให้คุณยอมรับตรงๆ กับตัวเองก่อนว่า “คุณต้องการความสัมพันธ์ที่ดี และผู้ชายที่รักคุณ” ลองเขียนคุณสมบัติเริ่ดๆ ในตัวคุณสัก 10 ข้อ ที่ไม่ใช่แค่เรื่องหน้าตา รูปร่างนะ และบอกเลยว่าทุกคนที่คุณจะเจอต่อไปนี้ เขาจะได้รับสิ่งดีของคุณเช่นนั้น แล้วลองมองหาผู้หญิงที่คุณชื่นชม ว่าเธอช่างสามารถเป็นเพื่อนกับผู้ชายที่เคยคบได้  ดูวิธีที่เธอคุยกับพวกเขา ดูบุคลิก รอยยิ้ม ท่าทาง ลองเรียนรู้แล้วลองเอาไปใช้เวลาเดทกับใคร ที่สำคัญเวลาเดทกับใครเปิดกว้างกับเขาไปเลยว่า คุณอยากรเรียนรู้จักเขา อยากเป็นเพื่อนกับเขาให้ดีก่อน ต้องใจแข็งไว้นะถ้าเขาจะมาขออะไรที่เป็นทางกายกับเรา เอาให้ชัวร์ในความเป็นเพื่อนแล้วค่อยไปต่อจะดีกว่า สุดท้ายเลยอยากบอกว่าลองไปโฟกัสชีวิตด้านอื่นด้วย ให้เราเอนจอยกับตัวเอง เป็นเพื่อนกับตัวเองให้ดี ถ้าเรามัวแต่เคลิ้มถึงหนุ่มในออฟฟิศ หรือเพื่อนของเพื่อน หรือบางทีอาจเผลอไปเคลิ้มแฟนเพื่อน เราก็อาจกลายเป็นคนคลั่งรัก และคาดหวังในความสัมพันธ์เกินไป จนมองข้ามความเข้ากันได้ […]

3 คำเตือนจากกูรูเรื่องงาน “ถ้าไม่เริ่ดจริง ขอเงินเดือนแรงแบบนี้ อาจพังได้นะ”

เป็นมุมเรื่องงานที่บางทีก็ลืมมองตัวเองไป ขอยอมรับและโล่งๆ กับตัวเองพิจารณาอีกครั้ง “เราคิดว่าเราเก่ง” หรือที่ผ่านมา “หัวหน้าเราน่ะเก่ง” กันแน่! เป็นหนึ่งในคำเตือนที่เราว่าสุดจะดึงเราให้กลับมามองตัวเอง เจฟฟ์ อาร์ แดเนียล กูรูเรื่องงานในอเมริกาเตือนคำทำงานที่เปลี่ยนงานเพื่อจะจั๊มเงินเดือนมาว่า “บางครั้งคนเราก็คิดว่าตัวเองเก่งเกินความสามารถจริง” เขาบอกว่าหลายๆ คนทำงานความเก่งของเขาไม่ใช่ตัวเขาเองล้วนๆ แต่เป็นเพราะ “เขามีหัวหน้าที่เก่ง” หรือมี “ทีมงานที่เก่ง” “คนทำงานที่อาจจะโชคดีหรือโชคร้ายนี่ล่ะ ที่มีหัวหน้าเก่งกาจไปหมด แถมยังใจดูปกป้องทุกสิ่งให้ เขาไม่รู้ตัวหรอกว่าเขาหลบอยู่ข้างหลังหัวหน้าคนนั้นมาตลอด พอมาถึงตอนที่หัวหน้าแยกวงไป เขาก็จะเคว้งคว้าง ตอนนี้ล่ะที่เขาต้องเลือกงานใหม่ เขาเลยจั๊มตัวเองให้สูงไปเลย ซึ่งอาจทำให้ร่วงลงมาได้ ถ้าไม่ประเมินการทำงานของตัวเองให้ดีก่อน” เจฟฟ์บอกว่าคนเรามีเหมือนกันที่โชคดีมีหัวหน้าคอยปาดทุกเรื่องให้ เขายืนอยู่ข้างหลังหัวหน้าคนนั้น แต่สายตากลับเข้าไปสวมเป็นหัวหน้า เวลาเขาเปลี่ยนงานเขาใช้สายตานี้ล่ะที่พาเขาไป ไม่ว่าจะเป็นการขอเงินเดือนให้มากกว่าที่เดิมมากๆ ขอตำแหน่งและอีกหลายสิ่งที่เขาคิดว่าเขาสมควรจะได้ เขาลืมมองไปว่า “เขาอาจไม่เก่งพอ” เพราะทุกครั้งที่ผ่านมา เรื่องยากๆ ที่ทำให้โปรไฟล์เขาดูดีน่ะ เป็นหัวหน้าหรือเพื่อนร่วมทีมปาดให้ทั้งนั้น เจฟฟ์เลยมอบ 3 คำเตือนที่อยากให้ทุกคนที่กำลังจะเปลี่ยนงาน ถามตัวเองดังๆ ก่อนว่า… สุดท้ายถ้าเรายังคิดว่าเราสมควรได้รับอะไรที่เริ่ดกว่าเดิมมากจริงๆ ถ้าเราเก่งจริงลุยเลย แต่ถ้าไม่ใช่คิดเผื่อด้วยว่า เราจะได้รับความกดดันจากงานใหม่นั้นขนาดไหน เพราะถ้าพลาดเราอาจเสียความมั่นใจไปเลย อย่าลืมคิดด้วยว่าบางครั้งสิ่งที่มาเหนือความเก่งอีกอย่าง ก็คือเรื่องของบารมี พลัง ความมั่นใจ […]




Celebrities, Well-Being

3 ศิลปินกับภาวะผิดปกติทางใจ ที่ต้องอยู่กับเขาไปตลอดกาล



**มีเนื้อหาเกี่ยวกับความรุนแรง**

ทำไมพูดถึงเรื่องภาวะซึมเศร้าแล้วเราต้องนึกถึงนักเขียน เพราะอาชีพนี้นักเขียนหรือกลุ่มคนอาชีพศิลปินส่วนใหญ่พวกเขาจะไม่ได้ทำงานประจำ มีรายได้เป็นประจำทุกเดือน จะได้เงินก็ต่อเมื่อมีงานส่งหรือขายงานออกเท่านั้น 

เงินที่ไม่สม่ำเสมอ เวลาทำงานก็ไม่แน่ไม่นอน บวกกับความโดดเดี่ยว เลยเป็นเหตุผลว่าทำไมเหล่าคนทำงานสร้างสรรค์จะมีความเสี่ยงในการเผชิญสภาวะผิดปกติทางอารมณ์ที่สูงขึ้นในทุกปี ทั้งโรคซึมเศร้า, ไบโพลาร์ ทั้งนี้นักจิตวิทยาก็วิเคราะห์ว่ามันอาจเป็นเพราะไลฟ์สไตล์ของการทำงานและชีวิตส่วนตัวที่มักจะแยกกันไม่ออก

Ernest Hemingway

เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ นักเขียนชื่อดังผู้รอดตายจากเหตุการณ์เครื่องบินตก แต่เลือกจบชีวิตด้วยตัวเองเมื่อปี 1961 ในวัย 61 ปี ด้วยปืนลูกซองแฝด

อาชีพนักเขียนของเออร์เนสต์ นวนิยายเล่มแรกของเขาตีพิมพ์ในช่วงปี 1926 แปลว่าอาชีพนักเขียนเริ่มต้นมาก่อนหน้านั้น และมันยังคงเติบโตมาพร้อมกับตัวเขาจนแม้เขาหมดลมหายใจไปแล้ว เออร์เนสต์ยังค้างต้นฉบับอยู่ เขาถูกวินิจฉัยว่ามีอาการป่วยโรคซึมเศร้าต้นปี 1960 แต่ในยุคนั้นไม่ได้ถูกเรียกแบบนี้หรอก ไม่กี่เดือนถัดมามีการเปรยๆ กับผู้ช่วยนักเขียนถึงการฆ่าตัวตาย 

เออร์เนสต์กลายเป็นชายที่นั่งมองแผ่นกระดาษว่างเปล่า น้ำตาไหล เหมือนไร้วิญญาณ เรื่องการฆ่าตัวตายยังฝังอยู่ในความคิดและแม้จะเคยพยายามแต่ไม่สำเร็จจนเช้าวันที่ 2 กรกฎาคมปี 1961 นั่นเอง มีการวิเคราะห์เอาไว้ว่าหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ มีภาวะโรคซึมเศร้านี้อาจเป็นยารักษาโรคความดันของเขา

3 เล่มหนังสือชื่อดัง : A Moveable Feast, The Old Man and the Sea, The Sun Also Rises

Vincent van Gogh


Vincent van Gogh – Self-Portrait with Grey Felt Hat – Van Gogh Museum

ฟินเซนต์ ฟาน ก็อกฮ์ หรือ วินเซนต์ แวน โก๊ะ ที่คุ้นหูคนไทยมากกว่า เขาเพิ่งจะกลายมาเป็น ‘ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่’ หลังจากที่เขาได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านั้นแทบไม่มีใครให้ความสำคัญทั้งกับตัวศิลปินหรือแม้แต่ผลงานของเขา

วินเซนต์เป็นชาวดัตช์ หรือชาวเนเธอร์แลนด์ที่มีบุคลิกเก็บตัว เขาให้คุณค่ากับงานศิลปะตั้งแต่ยังไม่เริ่มเป็นศิลปิน แต่ในขณะเดียวกันก็สนใจในด้านศาสนาด้วย ช่วงที่ไปเทศนาช่วยเหลือคนในเหมือง เขาก็เริ่มวาดภาพผู้คน ค้นพบว่าศิลปะนี่เองที่ช่วยเยียวยาจิตใจจากความรู้สึกหดหู่จากปัญหาชีวิตที่รุมเร้าได้ จนได้ย้ายไปปารีสและทำความรู้จักกับศิลปะแนวอิมเพรสชั่นนิสม์ที่กำลังเฟื่องฟู เขาเลยหันมาทำงานศิลปะอย่างจริงจัง 

ถ้าเราสังเกตจะเห็นว่าโทนสีที่วินเซนต์ใช้ในงานของเขาจะเป็นโทนสีหม่นๆ ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นโทนสีร้อนแรง สดใส อินสไปร์จากกลุ่มศิลปินกลุ่มแวนการ์ดอย่าง ปอล โกแกง แม้เขาจะได้เจอเพื่อนใหม่ แต่ภายในจิตใจก็ยังมีหลายเรื่องที่ยังไม่ได้ถูกแก้ไข ภาวะซึมเศร้าทำให้เขามีปากเสียงกับเพื่อนรักเสมอ จนวันที่เขาคว้ามีไล่ฟันโกแกง ผลก็คือต้องเสียทั้งเพื่อนรักไป และได้เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลจิตเวชอยู่เป็นประจำ

ในช่วงเวลาที่เขามีชีวิตเพื่อวาดภาพนั้นไม่นานเพียงแค่สิบกว่าปี แต่มีงานศิลปะเกิดขึ้นถึงกว่า 2,100 ชิ้น และมีหลายต่อหลายชิ้นที่ซ่อนความเป็นไปของสภาพจิตใจของเขาเอาไว้อย่างเห็นได้ชัด อย่างงานสุดท้าย Wheatfield with Crows ที่นักวิจารณ์มองว่ามันสื่อถึงการมองหาทางออกให้กับชีวิตของเขาเอง หลังวาดภาพนี้ที่ทุ่งนา เขาก็คว้าปืนลูกโม่มายิ่งเข้าซี่โครงด้านซ้ายของตัวเอง แต่ยังไม่สิ้นใจในทันที เขายังมีแรงเดินกลับมาร้านกาแฟที่เขาพัก และรักษาตัวอยู่สามวันจนสิ้นใจในวันที่ 29 กรกฎาคม 1890 ด้วยวัย 37 ปี

3 ภาพชื่อดัง : 

Van Gogh self-portrait at Musée d’Orsay, Paris

 

Wheatfield with Crows at Van Gogh Museum Amsterdam 
The Starry Night at MoMA The Museum of Modern Art New York

Kurt Cobain

เคิร์ต โคเบน ฟรอนต์แมนของวง Nirvana ราชาเพลงกรันจ์ กับจุดที่ชื่อเสียงที่พุ่งจนถึงขีดสุดที่เขาอาจทำได้ไกลกว่านี้ เคิร์ตตั้งวงดนตรีกับเพื่อนในวัย 20 ปี และแทบจะเรียกว่าประสบความสำเร็จในไม่กี่ปีหลังจากนั้น แต่สำหรับเขายังรู้สึกว่าผู้คนที่ฟังเพลงเขาส่วนใหญ่ยังไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ 

เขามีโรคประจำตัวคือโรคหลอดลมอักเสบเรื้อรังและมักจะปวดท้องด้วยอาการกระเพาะอักเสบเรื้อรัง เคิร์ตทดลองกัญชาเป็นครั้งแรกเมื่อ 13 ปี และหลังจากพ้นวัยรุ่นมาทั้งยาเสพติด เหล้า และภาวะซึมเศร้าที่รุมเร้าเขาพอๆ กับชื่อเสียง ส่วนเฮโรอีนเขาเริ่มใช้เมื่ออายุ 19 ปี และสาเหตุที่เขาใช้เฮโรอีนมาเรื่อยๆ เพราะมันทำให้เขาหายจากอาการเจ็บปวดท้อง แต่คนรอบตัวกลับไม่เห็นด้วยและมองว่าเพราะเฮโรอีนนี่แหละที่ทำให้เขาเจ็บป่วย

มันทั้งส่งผลกระทบต่อสุขภาพของเขา กายและใจ และส่งผลต่อการทำงาน ต่อวงดนตรีและงานที่ต้องรับผิดชอบ จนครั้งหนึ่งในปี 1992 เขาเคยเสพยาเกินขนาดแต่ยังไม่ตาย เพราะคอร์ทนีย์ เลิฟ ภรรยาของเขาช่วยชีวิตได้ทัน และปีถัดมาก่อนวันที่จะมีงานแสดงเคิร์ตเสพยาเกินขนาดอีกครั้ง คอร์ทนีย์ไม่ได้เรียกรถพยาบาลแต่ฉีด naloxone ให้เขามีสติกลับมาแทน วันรุ่งขึ้นคอนเสิร์ตก็เกิดขึ้นเป็นปกติ

จนในปี 1994 ช่วงต้นปีหลังจากหยุดทัวร์คอนเสิร์ตลงที่เยอรมัน เขามีอาการหลอดลมและกล่องเสียงอักเสบขั้นรุนแรง เลยบินไปรักษาตัวที่โรมพร้อมกับภรรยา วันถัดมานั่นเองเคิร์ตดื่มแชมเปญผสมกับยานอนหลับเกินขนาด เขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลทันทีและหมดสติไปตลอดทั้งวัน นั่นอาจเป็นการพยายามฆ่าตัวตายครั้งแรกของเขา 

และครั้งถัดมา 8 เมษายน 1994 แกรี่ สมิธ ช่างไฟฟ้าที่เข้ามาติดตั้งระบบไฟรักษาความปลอดภัย พบเคิร์ต โคเบน นอนไร้วิญญาณอยู่ในห้องนั่งเล่นที่บ้านของเขาเอง มีปืนวางข้างตัว และได้เขียนจดหมายลาตายเอาไว้ฉบับหนึ่ง ในร่างของเขามีเฮโรอีนความเข้มข้นสูง จากผลการชัณสูตรพบว่าเคิร์ตน่าจะเสียชีวิตมาตั้งแต่วันที่ 5 เมษายน 1994 แล้ว เขาสิ้นใจในวัยเพียง 27 ปีเท่านั้น

3 เพลงดังจาก Nirvana : Smells Like Teen Spirit,

Lithium

Come As You Are

นี่เป็นเพียง 3 ตำนานไร้ลมหายใจที่จากโลกนี้ไป แต่ทิ้งทรัพย์สินที่อาจตีเป็นมูลค่าไม่ได้แน่ชัด ความสามารถของพวกเขาที่ทั้งต้องต่อสู้เพื่อมีชีวิตอยู่ แม้ว่าไม่อาจจะต่อสู้ความสภาวะทางจิตใจเพื่อมีชีวิตอยู่ไปนานกว่านี้ได้ แต่พวกเขาก็ได้สร้างผลงานที่ถูกยอมรับไปทั่วโลก 

ชื่อเสียงที่ต้องแลกมากับช่วงเวลาอยู่บนโลกที่สั้นเกินไป แต่เชื่อเถอะว่าไม่มีใครอยากจะลาจากไปด้วยภาวะจิตใจที่ไม่มั่นคง 

More