บอกเลยว่าแค่จะลุกตื่นนอนออกมาจากเตียงในแต่ละวันก็ยากแล้ว แต่การลุกแล้วเดินไปอาบน้ำทันทีนี่ยากยิ่งกว่า ขอสารภาพตรงนี้เลยว่า บางทีที่ลีลาอยู่บนเตียงก็เพราะว่าไม่อยากไปอาบน้ำนี่ล่ะ ไม่รู้ทำไมว่ามันลีลาได้ขนาดนั้น หรือบางทีเข้าไปอาบน้ำก็เล่นมือถืออยู่ในนั้นไม่จบไม่สิ้น ไม่ยอมลงมืออาบน้ำสักที เห้อ มันช่างขี้เกียจเสียเหลือเกิน ขี้เกียจอาบน้ำทุกวัน แล้วถ้าวันไหนทที่อาบน้ำโดยไม่อิดออดจะถือว่าเป็นชัยชนะของวันได้จริงๆ
มองเผินๆ อาจจะมองว่า “ก็แค่ขี้เกียจอาบน้ำเอง” มองเป็นเรื่องขำๆ อาจจะโดนเพื่อนแซวว่าแกซกมกอะ แต่จริงๆ แล้วความขี้เกียจอาบน้ำ มันมีอะไรมากกว่านั้น เพราะมันเชื่อมโยงไปถึงปัญหาสุขภาพจิตได้จริง คนที่ไม่ชอบอาบน้ำหรือขี้เกียจอาบน้ำแบบสุดๆ จริงๆ แล้วเขาคนนั้นอาจมีปัญหาสุขภาพจิตหรือมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจก็ได้นะ
หญิงสาวคนหนึ่งโพสต์ลงในกระทู้ The Mighty เธอบอกว่า “ฉันเชื่อว่าฉันมีอาการป่วยทางจิต ฉันสามารถบังคับตัวเองให้อาบน้ำสองวันหรือสามวันครั้ง มีคนจำนวนมากที่ฉันรู้จักกำลังพยายามต่อสู่กับอาการป่วยทางจิตนี้โดยที่ไม่อาบน้ำเลย นี่เป็นสิ่งที่ฉันพบว่าคนทั้งโลกมีปัญหาในการทำความเข้าใจ สิ่งหนึ่งที่ฉันมักจะได้ยินจากแม่ของฉันคือ “เธอไม่คิดว่าจะรู้สึกดีขึ้นเหรอถ้าได้อาบน้ำ?” คำตอบที่อยู่ในใจของฉันเสมอก็คือ ไม่ (ในหลายๆ ครั้งคำตอบของฉันก็คือไม่)
“ขี้เกียจอาบน้ำทุกวัน” และสาเหตุที่มากกว่าแค่ความขี้เกียจของผู้ป่วยจิตเวท
ยืนอาบน้ำนานจนรู้สึกเหนื่อย
เธอบอกว่า แม้ว่าบางคนจะมีรูปร่างดี แต่ภาวะซึมเศร้าและความวิตกกังวลอาจนำไปสู่ ”โหมดที่ดาวน์และตกต่ำที่สุด” ได้ เมื่อคนเหล่านี้ใช้พลังงานจำนวนหนึ่งทำให้รู้สึกว่าทำไม่ได้และดูเหมือนจะไม่คุ้มค่ากับความพยายาม มักจะมีความคิดว่า “ฉันไม่อยากลุกจากเตียงเพื่อปิดประตู ฉันสบายดีที่จะอยู่บนเตียงแบบนี้ต่อไป” และมีความคิดแบบนี้สุดขั้วและตลอดเวลา เลยทำให้การอาบน้ำอย่างรวดเร็วจึงอาจทำได้ยาก เพราะระหว่างที่อาบน้ำก็จะคิดไปถึงขั้นตอนต่อไป ซึ่งทำให้เหนื่อยใจและท้อแท้กว่าเดิม
เป็นเวลาที่ต้องอยู่คนเดียวกับความคิดของตัวเอง
ข้อนี้เป็นสิ่งที่ผู้มีอาการป่วยทางจิตหลายคนพยายามหลีกเลี่ยง และหันเหความสนใจของตัวเองในช่วงเวลา “ช่วงแย่ๆ” ที่อาจมีในวันนั้นไปทำอย่างอื่นแทน เช่น นั่งเล่นคอมพิวเตอร์ ไถโทรศัพท์ หรือนั่งอ่านหนังสือจนเหนื่อยจนจะหลับ ไม่อนุญาตให้มีเวลาคิด! ในห้องน้ำคือที่ที่สามารถเบี่ยงเบนความสนใจของเราได้ และทำให้เราต้องอยู่ตามลำพังกับความคิดหม่นๆ ที่หมุนวนอยู่ภายในใจ ซึ่งเป็นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับพวกเขาเหล่านี้
ความทุกข์ที่อยู่บนร่างกาย
บางคนอาจมีแผลในใจที่ไม่อยากนึกถึง บางทีคุณอาจมีปัญหาเกี่ยวกับน้ำหนัก สีผิว หรือปริมาณขนที่อยู่บนขาของคุณตลอดเวลา ไม่ว่าจะแบบไหนก็ตาม หลายคนอาจมีปัญหากับร่างกายของตัวเอง และการใช้เวลาร่างกายนั้นเวลาที่อาบน้ำอาจเป็นเรื่องยาก อาจเป็นเรื่องยากที่จะดูแลสิ่งที่คุณละอายใจ ถึงแม้ว่านี่จะเป็นเวลาที่จะเรียนรู้ที่จะรักร่างกายด้วยการดูแลร่างกาย ของตัวเอง แต่สำหรับผู้ป่วยทางจิตแล้ว การไปให้ถึงจุดนั้นมันก็เปรียบได้เหมือนกับการเดินทางไกลที่ยังมองไม่เห็นเส้นชัย
อ่านเรื่องราวอื่นๆ ได้ที่ CLEO Thailand และ FB > CLEO
