เพราะร่างกายไม่ว่าจะกินอะไรเข้าไปน่ะ มันเป็นการเพิ่มน้ำหนักตัวอยู่แล้วขึ้นอยู่กับว่ามากหรือน้อย แม้แต่น้ำเปล่าจิบเดียวก็สะเทือนได้ติดๆ หน่อย แต่ความเครียดซึ่งเป็นอารมณ์ที่เรามองไม่เห็น แค่รู้สึกนี่สิมันกระทบได้ยังไง
มันได้ก็ตรงที่เวลาเราเครียด สมองส่วน Amygdala จะถูกกระตุ้นให้ส่งต่อสัญญาณความเครียดไปที่ส่วน Hypothalamus แล้วไปสั่งการระบบประสาทอัตโนมัติซิมพาเธติก พอระบบประสาทส่วนนี้ถูกกระตุ้นคูณสอง จะทำให้หัวใจเต้นเร็วขึ้น แรงขึ้น เลือดฉีกไปเลี้ยงสมอง กล้ามเนื้อต่างๆ รวมถึงกล้ามเนื้อหัวใจทำให้เรายิ่งหายใจเร็วขึ้น
การหายใจเร็วขึ้นนี่แหละ ออกซิเจนก็จะเข้ามาในร่างกายมากขึ้น ทำให้ระดับน้ำตาลถูกปล่อยสู่กระแสเลือดมากถึงขั้นเพียงพอส่งต่อไปยังสมอง
แต่! ไม่รู้เป็นโชคดีหรือเปล่านะ เพราะไม่ใช่ทุกคนที่เครียดแล้วจะน้ำหนักขึ้น บางคนก็ผอมลง มันขึ้นอยู่กับร่างกายว่าบางคนเครียดกินเยอะ บางคนเครียดกินน้อย เจ้าส่วนที่เครียดแล้วกินเยอะก็ยิ่งทำให้เครียดหนักกว่าเดิมนี่แหละ ถ้ายิ่งเรื้อรังอาจจะส่งผลต่อการสะสมของไขมันในช่องท้องมากขึ้น
ไขมันในช่องท้องนี่ตัวร้ายม๊ากกก กำจัดยาก มีความกตัญญูรู้คุณสูง พร้อมอยู่กับเราไปนาน ถ้าอยากนึกภาพให้ออกคือมันเกาะตามอวัยวะภายในของเรา เห็นชัดๆ จากภายนอกคืออ้วนลงพุง คนผอมก็มีได้แต่เจ้าตัวจะสังเกตเห็นมากกว่าคนทั่วไป และที่เหมือนจะไกลตัวแต่ไม่เลยก็คือโรคเบาหวานและโรคหลอดเลือดหัวใจอุดตัน
เอ้า! จากความรู้สึกผิดที่กินเยอะเกินไปมันมาสู่โรคอะไรเยอะแยะได้ยังไง นี่แหละชีวิต บางทีจะกินแค่เพราะอยากกิน แต่ร่างกายรับไม่ไหว อ้วนง่าย น้ำตาลขึ้น เบาหวาน หัวใจไม่แข็งแรง อะไรกัน แม้จะไม่เกิดขึ้นกับทุกคน แต่ยิ่งแก่ยิ่งดูแลยาก ใครที่ไม่ได้มีปัญหาในเรื่องหยุดกินไม่ได้(ซึ่งแนะนำให้จิตแพทย์ดูแล) คนที่กินเพราะตามใจตัวเองนี่แหละ พอใจใครทำไม ก็ไม่ทำไมหรอก มาบอกให้ดูแลตัวเองกันบ้างนะ เพราะเราก็จะเริ่มดูแลแล้วเหมือนกัน หลังจากผัดซีอิ้วหมดจานไปเมื่อตอนเที่ยงคืนที่ผ่านมา
อ่านเรื่องราวอื่นๆ เพิ่มเติมได้ทาง CleoThailand หรือ FB: @CleoThailand
