ดาโคต้าบอก..แอนโตนิโอ(พ่อเลี้ยง) เปลี่ยนครอบครัวของเธอ ‘ตลอดไป’ ด้วยความรักของเขา

ดาโคต้า จอห์นสัน (Dakota Johnson) เป็นนางเอกที่สวยและมากด้วยความสามารถ แต่สิ่งหนึ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้ก็คือ.. ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับพระเอกรุ่นใหญ่ แอนโตนิโอ แบนเดอราส (Antonio Bandares) กลายเป็นหนึ่งในจุดเปลี่ยนในชีวิตของเธอ

ความรักแบบ เจนนิเฟอร์ อนิสตัน ที่ต้องการแค่อ้อมแขนและคนคุยกันลื่นไหล

ประโยคของเจนนิเฟอร์ อนิสตัน ที่เราเองก็รู้สึกแบบเธอเป๊ะๆๆๆ อยากมีใครที่ใช่ คุยกันรู้เรื่องและเล่าเรื่องของวันนี้ที่เจอให้เขาฟัง สำหรับผู้หญิงที่ต้องออกไปสู้โลกทุกวัน สู้คนเดียว ต้องเข้มแข็งให้ได้ อ่อนแอยังไงก็ต้องเก็บเอาไว้ ความรู้สึกอยากมีใครสักคน อาจไม่ใช่ว่าเขาต้องมาดูแล มาหาเงิน หาบ้านอะไรให้ แต่คือความรู้สึกที่ละทุกอย่างของวันออกไป แล้วเข้าไปซุกในแขนของเขาหันไปบอกกับเขาว่า “วันนี้แย่จัง เหนื่อยจัง” เขาอาจจะดึงเราเข้าไปกอดให้แน่นขึ้น เอามือลูบหัวเรา แล้วบอกเราว่า “ผมรู้ว่าคุณเหนื่อย แต่เดี๋ยวมันก็จะดีขึ้นนะ” ข้อดีของการมีคนรักที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน คือเขาจะรู้ทุกโมเมนท์ของชีวิตเรา ว่าช่วงไหนเราเป็นยังไง เขาจะซัพพอร์ตจิตใจเราได้ทัน และคอยเป็นทั้งเพื่อน ทั้งคู่คิด เป็นคนรักที่จูงมือเราไปสูดอากาศดีๆ แล้วเพียงไม่กี่นาที โลกทั้งโลกก็หายไป เรารู้สึกสบายใจและช่างผ่อนคลายเหลือเกิน เหมือนที่เจนนิเฟอร์ อนิสตันเคยบอกหลังจากเลิกกับจัสติน เธอโรซ์สามีของเธอเมื่อปี 2018 ว่า “ไม่มีใครที่เรดาร์ฉันกระดิกได้ แต่ฉันว่าถึงเวลาแล้ว ถึงเวลาที่ฉันพร้อมจะแชร์ชีวิตของฉันกับใครอีกคนแล้ว” เจนนิเฟอร์บอกว่า “ในความสัมพันธ์ เรื่องโรแมนซ์ไม่ใช่สิ่งสำคัญ” สำหรับเธอเลย เธอรักในการเป็นผู้หญิงที่ไม่ต้องพึ่งพิงผู้ชาย เธอคือผู้หญิงที่สร้างตัวเองมาด้วยตัวเอง เจนบอกว่าความสัมพันธ์ของเธอจะเริ่มขึ้นได้เพียงมี “บทสนทนาที่ลื่นไหลตั้งแต่ได้คุยกันครั้งแรก” นั่นเป็นสัญญาณที่ดี “เขาต้องมั่นใจในตัวเอง แต่ไม่เยอะไป มีอารมณ์ขัน แล้วก็ขอร้อง ขอร้องเลยนะว่า เขาต้องใจดีกับผู้คนด้วย” […]

Q: ทำไมฉันเป็นเพื่อนกับผู้ชายที่เลิกคบไปไม่ได้?

คำถามคาใจตัวเองทุกครั้งที่เริ่มคบใคร ไปไม่รอดแล้วยังเป็นเพื่อนกันก็ไม่ได้! Q: “ฉันมีเพื่อนผู้หญิงเยอะเลยนะ แต่ยากมากจะมีเพื่อนผู้ชายที่สนิท แล้วพอคบใครหลังจากนั้นก็เป็นเพื่อนกับพวกเขาไม่ได้ ไม่ได้เลิกกันไม่ดีนะ แต่ไม่ชินที่จะมีเพื่อนผู้ชาย เลยทำให้ฉันคบผู้ชายเยอะ คบแล้วเลิกๆ และหายกันไปเลยตลอดเวลา แล้วพอมาชอบเพื่อนตัวเอง หรือชอบผู้ชายที่ทำงาน ก็ไม่กล้าไปต่อ กลัวจะเสียเพื่อนไปเลยแล้วไง?” A: ซื่อตรงกับตัวเองที่สุดก่อน ว่าจริงๆ คุณต้องการผู้ชายที่ดีจริงสำหรับชีวิตด้วย! เหมือนกับว่าคุณคิดว่าคุณน่ะคงไม่ดีพอจะเป็นเพื่อนกับใครได้ และคงมีอะไรผิดๆ ในความสัมพันธ์ที่ทำให้รักษาความเป็นเพื่อนไว้ไม่ได้ เราอยากให้คุณยอมรับตรงๆ กับตัวเองก่อนว่า “คุณต้องการความสัมพันธ์ที่ดี และผู้ชายที่รักคุณ” ลองเขียนคุณสมบัติเริ่ดๆ ในตัวคุณสัก 10 ข้อ ที่ไม่ใช่แค่เรื่องหน้าตา รูปร่างนะ และบอกเลยว่าทุกคนที่คุณจะเจอต่อไปนี้ เขาจะได้รับสิ่งดีของคุณเช่นนั้น แล้วลองมองหาผู้หญิงที่คุณชื่นชม ว่าเธอช่างสามารถเป็นเพื่อนกับผู้ชายที่เคยคบได้  ดูวิธีที่เธอคุยกับพวกเขา ดูบุคลิก รอยยิ้ม ท่าทาง ลองเรียนรู้แล้วลองเอาไปใช้เวลาเดทกับใคร ที่สำคัญเวลาเดทกับใครเปิดกว้างกับเขาไปเลยว่า คุณอยากรเรียนรู้จักเขา อยากเป็นเพื่อนกับเขาให้ดีก่อน ต้องใจแข็งไว้นะถ้าเขาจะมาขออะไรที่เป็นทางกายกับเรา เอาให้ชัวร์ในความเป็นเพื่อนแล้วค่อยไปต่อจะดีกว่า สุดท้ายเลยอยากบอกว่าลองไปโฟกัสชีวิตด้านอื่นด้วย ให้เราเอนจอยกับตัวเอง เป็นเพื่อนกับตัวเองให้ดี ถ้าเรามัวแต่เคลิ้มถึงหนุ่มในออฟฟิศ หรือเพื่อนของเพื่อน หรือบางทีอาจเผลอไปเคลิ้มแฟนเพื่อน เราก็อาจกลายเป็นคนคลั่งรัก และคาดหวังในความสัมพันธ์เกินไป จนมองข้ามความเข้ากันได้ […]

3 คำเตือนจากกูรูเรื่องงาน “ถ้าไม่เริ่ดจริง ขอเงินเดือนแรงแบบนี้ อาจพังได้นะ”

เป็นมุมเรื่องงานที่บางทีก็ลืมมองตัวเองไป ขอยอมรับและโล่งๆ กับตัวเองพิจารณาอีกครั้ง “เราคิดว่าเราเก่ง” หรือที่ผ่านมา “หัวหน้าเราน่ะเก่ง” กันแน่! เป็นหนึ่งในคำเตือนที่เราว่าสุดจะดึงเราให้กลับมามองตัวเอง เจฟฟ์ อาร์ แดเนียล กูรูเรื่องงานในอเมริกาเตือนคำทำงานที่เปลี่ยนงานเพื่อจะจั๊มเงินเดือนมาว่า “บางครั้งคนเราก็คิดว่าตัวเองเก่งเกินความสามารถจริง” เขาบอกว่าหลายๆ คนทำงานความเก่งของเขาไม่ใช่ตัวเขาเองล้วนๆ แต่เป็นเพราะ “เขามีหัวหน้าที่เก่ง” หรือมี “ทีมงานที่เก่ง” “คนทำงานที่อาจจะโชคดีหรือโชคร้ายนี่ล่ะ ที่มีหัวหน้าเก่งกาจไปหมด แถมยังใจดูปกป้องทุกสิ่งให้ เขาไม่รู้ตัวหรอกว่าเขาหลบอยู่ข้างหลังหัวหน้าคนนั้นมาตลอด พอมาถึงตอนที่หัวหน้าแยกวงไป เขาก็จะเคว้งคว้าง ตอนนี้ล่ะที่เขาต้องเลือกงานใหม่ เขาเลยจั๊มตัวเองให้สูงไปเลย ซึ่งอาจทำให้ร่วงลงมาได้ ถ้าไม่ประเมินการทำงานของตัวเองให้ดีก่อน” เจฟฟ์บอกว่าคนเรามีเหมือนกันที่โชคดีมีหัวหน้าคอยปาดทุกเรื่องให้ เขายืนอยู่ข้างหลังหัวหน้าคนนั้น แต่สายตากลับเข้าไปสวมเป็นหัวหน้า เวลาเขาเปลี่ยนงานเขาใช้สายตานี้ล่ะที่พาเขาไป ไม่ว่าจะเป็นการขอเงินเดือนให้มากกว่าที่เดิมมากๆ ขอตำแหน่งและอีกหลายสิ่งที่เขาคิดว่าเขาสมควรจะได้ เขาลืมมองไปว่า “เขาอาจไม่เก่งพอ” เพราะทุกครั้งที่ผ่านมา เรื่องยากๆ ที่ทำให้โปรไฟล์เขาดูดีน่ะ เป็นหัวหน้าหรือเพื่อนร่วมทีมปาดให้ทั้งนั้น เจฟฟ์เลยมอบ 3 คำเตือนที่อยากให้ทุกคนที่กำลังจะเปลี่ยนงาน ถามตัวเองดังๆ ก่อนว่า… สุดท้ายถ้าเรายังคิดว่าเราสมควรได้รับอะไรที่เริ่ดกว่าเดิมมากจริงๆ ถ้าเราเก่งจริงลุยเลย แต่ถ้าไม่ใช่คิดเผื่อด้วยว่า เราจะได้รับความกดดันจากงานใหม่นั้นขนาดไหน เพราะถ้าพลาดเราอาจเสียความมั่นใจไปเลย อย่าลืมคิดด้วยว่าบางครั้งสิ่งที่มาเหนือความเก่งอีกอย่าง ก็คือเรื่องของบารมี พลัง ความมั่นใจ […]




Art

อาร์ติสท์สาววัย 26 คนนี้ เธอมีชีวิตอยู่กับ Abstract Art



ที่มาจากฝันในวัยมัธยมปลาย!!

ขนุนอินบ็อกซ์มาหาเราพร้อมกับภาพงานอาร์ตของเธอ ไม่มีรูปหน้าเต็มของขนุนสักรูป เธอมอบงานอาร์ตสไตล์แอ็บสแตร็คสวยๆ เล่าเรื่องราวสั้นๆ มาหาเรา เสียงหวานๆ ดูถ่อมตัวของเธอทำให้เรานึกภาพว่า ขนุนคงเป็นสาวน้อยที่มีโลกแห่งศิลปะที่เธอหวงแหน และคงรักโลกนั้นมากแน่ๆ หัวใจของเธอจะเป็นยังไงนะ คือความสงสัยที่เรามี เพราะภาพของขนุนสวยสว่าง เป็นภาพที่เห็นแล้วจินตนาการว่าคนวาด คงมีหัวใจบอบบาง และแสนจะละเอียดแน่ๆ

ภาพแอ็บสแตร็คท์โทนสีโมโนโทนสว่างๆ ในเกือบทุกรูป ภาพที่มีเท็กซ์เจอร์ ไล่เป็นเลเยอร์ที่แน่นในคอมโพสิชั่นของภาพ เป็นอารมณ์และสไตล์ที่เธอได้ปาดฝีแปรงลงไป จากสาวน้อยในวัยมัธยมปลายที่รู้จักตัวเองชัดตั้งแต่วันนั้น “รู้ตัวว่าอยากเรียนด้านศิลปะมาตั้งแต่ม.4 ตอนที่ได้ไปเรียนแลกเปลี่ยนที่อเมริกา โลกแห่งศิลปะกว้างมาก บอกแม่ทันทีว่าจะเรียนศิลปะนะ” เธอก็ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางที่เลือกชัดตรงกับหัวใจแล้ว

ขนุนมุ่งมั่นสุดตัว เธอรู้ว่าจะต้องเข้ามหาวิทยาลัยที่สอนตรงด้านนี้เท่านั้น เธอชอบวาดรูปมาตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว โลกกว้างตอกย้ำว่าสิ่งที่เธอชอบ มันเกิดเป็นงานได้นี่นา ขนุนฝึกตัวเองหนักมากๆ เธอเรียนพิเศษทุกปิดเทอม นั่งรถโดยสารไปกลับจากบ้านแถวบางนา ไปเรียนที่ปิ่นเกล้าทุกวันตั้งแต่ 8 โมงเช้า ถึง 5 โมงเย็น

“เราเชื่อว่าต้องฝึกให้หนักเท่านั้นถึงจะเรียนที่อยากเรียนได้”

ขนุนรู้ตัวว่าเธอไม่ได้วาดรูปโดดเด่นขนาดนั้น แต่เธอมุ่งมั่น ตรงชัด เธอเลยต้องฝึกเท่านั้น และเธอไม่สนใจคณะอื่นใดนอกจาก Fine Art

ในที่สุดเธอก็สอบเข้าได้ทั้งมหาวิทยาลัย ศิลปากร และได้คะแนนเป็นอันดับที่ 1 ของศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ขนุนเลือกเข้าที่จุฬาฯ และหลังจากนั้นเธอก็ก้าวเข้าสู่โลกกว้างแห่งศิลปะแล้ว “พอมันมีเป้าหมาย เราก็แค่อยากไปให้ถึง ไม่คิดว่าตัวเองจะมุ่งมั่นขนาดนี้นะ คนอื่นอาจไปเรียนดีไซน์ แต่เราคิดว่ามันต้องจิตรกรรมนี่ล่ะ ต้องดิบๆ หน่อยนี่ล่ะ”

จริงๆ ความมั่นใจเรื่องศิลปะของเธอ มาจากการที่ขนุนไปเรียนแลกเปลี่ยนที่อเมริกานะ การวาดรูปที่เธอคิดว่าธรรมดาของเธอที่เมืองไทย แต่พอไปถึงที่นั่นกลับกลายเป็นว่า เธอทำได้ดีกว่าเพื่อนๆ ครูที่นั่นเลยสนับสนุน ทำให้ขนุนมั่นใจ พอมั่นใจเธอก็คิดว่าต้องทำได้สิ แล้วพื้นฐานต้องแน่นถึงจะดี สไตล์การเรียนที่นั่งไม่เครียด ไม่กดดัน เลยทำให้เธอมองศิลปะเป็นเพื่อนที่ตรงกับใจได้

พอได้เข้ามาเรียนจริงในมหาวิทยาลัย ขนุนเลือกงานอาร์ตสไตล์ Abstract เป็นหลัก ขอสื่อสารศิลปะให้ตรงกับหัวใจเข้าไปอีก “โชคดีที่มีอาจารย์ดี แกทำงานสไตล์ Abstract อยู่แล้ว แต่เราต้องเรียนพื้นฐานให้ครบนะ ทั้งวาดรูป ปั้น ภาพพิมพ์ ถ่ายรูป” จนเธอมาเลือก Abstract Painting นี่ล่ะ เป็นงานเด่นของเธอ เธอใช้เวลาค้นหาตัวเองประมาณหนึ่งก่อน ถึงปักแปรงมาทางนี้เต็มตัว

งานอาร์ตแรกๆ ของขนุนจะเป็นแนวภาพธรรมชาติๆ

“เราเริ่มจากงานแนวที่เป็นภาพรวมๆ กับคำว่าธรรมชาติ แล้วก็มีแทรกความไม่แน่นอนของธรรมชาติเข้าไป เราใส่อารมณ์เข้าไปในงาน การใส่อารมณ์ก็คือฝีแปรงและสีนี่ล่ะ”

แต่อาร์ติสท์ทุกคนมักมีวิวัฒนาการในงานของตัวเอง งานแรก กับงานสุดท้ายมักออกมาคนละทางเลย ขนุนเองก็เหมือนกัน งานแรกๆ ของเธอเริ่มมาจากงานที่ใช้สีค่อนข้างแรง “มันมีงานชุดแรกๆ ที่เรียน เราจะใช้สีดำ ม่วง เหลือง จะค่อนข้างรุนแรง คนที่ดูงานอาร์ตของเรา เขามาดู เขารู้เลยว่ามันเต็มไปด้วยความกดดัน ความรุนแรง เพราะแปรงมันแรงและชัดเจนมาก” ความสนุกในการดูงานศิลปะก็คือ การตีความของคนดูเวลาเห็นงานของอาร์ติสท์ หัวใจใครจะสัมผัสงานของใครได้เพียงไหน งานของขนุนแรกๆ เธอทำรูปเกี่ยวกับธรรมชาติของภูเขา มีความตัดกันของอารมณ์ เป็นความสว่างของแสงแดดกับเงามือ เลยเป็นสีเข้มกับอ่อน ขัดแย้งกันอยู่ในภาพ                                  

หลังจากที่ขนุนเรียบจบ ก็ถึงเวลาที่เธอจะปล่อยของในความเป็นตัวเองอย่างอิสระแล้ว ขนุนทำงานกับตัวเองในฐานะอาร์ติสท์แนว Abstract เต็มตัว ตลอดเวลาที่เธอฝึกฝนตัวเองมาตั้งแต่สิบกว่าขวบ จนถึงวันนี้ งานที่ใครๆ เคยมองว่าแรง ขนุนได้กล่อมเกลาจิตวิญญาณ และสกิลล์จนเกิดเป็นเอกลักษณ์ใหม่ในภาพของเธอขึ้นมา “พอเราออกจากห้องเรียน มันค่อนข้างอิสระ ความชอบของเราเลยชัดขึ้น เราชอบความกลางๆ ไม่ต้องโดดเด่น ไม่ต้องสะดุดตาใคร คือความสบายใจมากกว่า”

งานคอลเล็คชั่นแรกๆ ของขนุนเป็นภาพสไตล์สีอ่อนๆ สว่างๆ โทนสีพาสเทล เธอได้แรงบันดาลใจมาจากเวลาไปเห็นบ้านเมืองของประเทศต่างๆ

“ตอนไปอิตาลีจะได้สีพาสเทลสวยๆ ของบ้านเขา และพอไปเดนมาร์ก ทุกอย่างเย็นๆ จืดๆ”

ขนุนหยิบจับสีที่เห็น การแต่งตัวของผู้คนมาใส่ในงานของเธอ เข้ากับหัวใจของเธอที่มีความสงบอยู่ในนั้น

ภาพแอ็บสแตร็คท์ที่ดูเหมือนไม่ต้องวาดรูปอะไรลงไป ความจริงแล้วเรื่องของกระบวนการทำงาน ก็ซับซ้อน และใช้ความอดทนที่ต้องอยู่กับอารมณ์ตัวเองให้นิ่งที่สุดด้วยอย่างมาก “ตอนทำงานจะเริ่มจากสเก็ตช์ก่อน ทำเยอะเลยขั้นตอนนี้ ทำเป็นสีน้ำเอาไว้ เป็นภาพในหัวว่าจังหวะประมาณนี้นะ แล้วก็เลือกจังหวะที่เราชอบ พอเริ่มลงแปรงก็จะใส่อารมณ์เพิ่มเข้าไป เราต้องใส่ตัวเองไปในนั้นด้วย”

ขนุนบอกว่าที่ต้องสเก็ตช์ภาพก่อน ก็คือการสร้างองค์รวมเพื่อไม่ให้หลุด นี่คือความสำคัญมากของการเพ้นท์แอ็บสแตร็คท์ “เราคิดว่าโครงสร้างไม่แน่นก็อาจจะหลุดได้ ความเป็นแอ็บสแตร็คท์ คนอาจคิดว่าแค่ปาดๆ ก็ได้ แต่เราเคยลองมาแล้ว รู้ว่ามันยังไม่ถึง มันจะมีรูปทรง เส้นสี ขอบเขต แล้วเวลาเราทำจะไม่หลุด ตอนทำสีแต่ละเลเยอร์ เราจะเพิ่มชั้นสีอิสระตามความรู้สึกเรา เราไม่รู้ว่าภาพสุดท้ายจะชัดเจนขนาดไหน แต่รู้ว่าคร่าวๆ เป็นแบบนี้ล่ะ”

และความยากคือการที่ภาพที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่อาร์ติสท์จะใส่การซ้อนทับขึ้นให้เป็นสีหนาๆ นูนๆ “เราใช้สีน้ำมัน ใช้สีเยอะมาก แล้วจะใช้เวลาในการแห้งนาน ทำเลเยอร์หนึ่งต้องรออีกอาทิตย์ถึงจะมาเติมอีกเลเยอร์ได้ เราอยากทำให้เสร็จในช่วงเวลาหนึ่ง ไม่งั้นอารมณ์จะหลุด เลยต้องมีสมาธิกับภาพให้นานที่สุดด้วย

เป็นเพราะความนิ่งของใจ และความมุ่งมั่นที่ทุ่มเทมาเป็นสิบปีของขนุน งานของเธอเมื่อเพนท์เสร็จแล้ว ใครที่เห็นจะรู้สึกว่าภาพของเธอ ไม่ใช่อาร์ติสท์อายุ 26 ทำ เหมือนกับว่าต้องผ่านประสบการณ์มานานกว่านั้น คนดูภาพเธอแทบจะทายไม่ถูกกันว่าเธออายุเพียงเท่านี้ และพอเธอให้แกเลอรี่ตีราคาภาพของเธอ สาวน้อยคนนี้สามารถสร้างงานที่มูลค่าหลักแสนได้ในแต่ละภาพ เธอขายภาพของเธอให้กับคนรักศิลปะได้อย่างต่อเนื่อง จนขนุนเก็บเงินให้ตัวเอง เตรียมตัวไปเรียนต่อในอนาคตได้เรียบร้อยแล้ว

ขนุนแพลนว่าเธอจะต้องไปหาครูที่ช่วยแนะนำงานของเธอ ขนุนอยากพัฒนาตัวเองต่อไปเรื่อยๆ เธอคิดว่ายังก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองได้อีก และไม่อยากให้ชีวิตอยู่ในคอมฟอร์ทโซนเกินไป “อยากออกไปเจอคนมากขึ้น อยากทดลองทำงานคอนเซ็ปต์ใหม่ๆ ไม่อยากให้งานกลวง การเปลี่ยนรูปแบบงานคือคุณค่าในตัวศิลปินเหมือนกันนะ ใครจะรู้สึกยังไงแล้วแต่ แต่ถ้าเขาแฮปปี้กับตัวเอง ก็โอเคแล้ว”

สาวน้อยคนนี้เตรียมตัวจะไปค้นหาลิมิตของเธอต่อไปในโลกกว้าง ครูจะช่วยงัดอินเนอร์ของเธอออกมาสาดได้ เพราะสุดท้ายแล้วขนุนบอกว่า “เราทำงานศิลปะก็เพื่อตัวของเราเองนะ” ความพอใจอยู่ในสิ่งที่ตัวเธอเท่านั้นเป็นคนตัดสิน และขนุนเป็นผู้หญิงที่เชื่อเสมอว่า “เราต้องไปต่อได้อีกสิ” นั่นคือความหมายของการทำงานของเธอด้วย

ติดตามงานของขนุน ชรัณธันย์ ธนโชติปรมัตถ์ ได้ที่ www.charannatan.com Instagram: @char.t

More