Reply1988 เป็นหนึ่งในซีรี่ส์ที่คนดูซีรี่ส์เกาหลีส่วนใหญ่จะจัดอันดับให้ติดหนึ่งใน 5 ซีรี่ส์ที่ดีที่สุดตลอดกาล ความสัมพันธ์ยาวนานของคน 5 ครอบครัวในซอยซังมุนดง ที่ต่างมีลูกเป็นเพื่อนเล่นกันมาแต่เด็กจนโต เหล่าแม่ๆ ก็สนิทกัน ทุกบ้านรู้เรื่องกันและกันตามสไตล์บ้านใกล้เรือนเคียง
และเหล่าคนดูอย่างเราก็ต่างมองเห็นตัวเองในหลายคาแรคเตอร์Reply1988 ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เกิดในปี 1988 หรือเป็นเด็กมัธยมในปี 1988 แต่เราจะสามารถเชื่อมโยงชีวิตตัวเองกับเนื้อหาในซีรี่ส์ได้ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
[คอนเทนต์นี้อาจมีสปอยล์ เหมาะกับคนที่เคยดูแล้ว]
“ตอนที่ลูกๆ เกิด พ่อก็เพิ่งจะเคยเป็นพ่อครั้งแรกเหมือนกัน”
ไม่มีใครรู้มาก่อนหรอกว่า เป็นพ่อต้องเป็นแบบไหน เป็นแม่ต้องเป็นแบบไหน พอมีลูกคนแรก พวกเขาก็ต้องเรียนรู้มันไปพร้อมๆ กับเลี้ยงลูกคนแรก และอาจจะคนต่อๆ ไปตามเรื่องตามราวเท่าที่ทำได้ตอนนั้น ลูกคนกลางเลยมักจะกลายเป็นลูกที่น้อยใจเก่ง แต่มันไม่ใช่เพราะไม่สำคัญหรือพ่อแม่รักลูกไม่เท่ากัน พวกเขาก็แค่กำลังพยายามที่จะทำให้ดีที่สุด เท่าที่จะทำได้
ผู้ใหญ่ไม่ใช่ไม่เจ็บปวด
แต่ยิ่งโตก็ยิ่งต้องทำเป็นเข้มแข็งให้เก่ง เพราะไม่มีประโยชน์อะไรที่จะแสดงความอ่อนแอออกไปให้คนอื่นเป็นห่วง ถ้ายังไหวก็อดทนไว้เถอะ เมื่อไหร่ที่ไม่ไหว ก็ค่อยปล่อยมันออกมา ทั้งน้ำตาและความเสียใจ พังทลายสักครั้งก็ไม่ได้ดูอ่อนแอซะหน่อย ผู้ใหญ่ก็มีความเจ็บปวดในแบบของพวกเขา ไม่ต้องรอให้หกล้ม บางครั้งแตกสลายได้เหมือนกัน
แม่ก็คือแม่
“แม่จะเป็นคนที่เราคิดถึงเสมอ ไม่ว่าท่านจะอยู่หรือจากเราไปแล้วก็ตาม” ไม่ว่าจะแม่ของคนที่จากเขาไปตั้งแต่เด็กอย่าง แท็ก หรือแม่ที่เพิ่งจากไปในวัยชราอย่างแม่ของดงอิล(พ่อด็อกซอน) แม่ว่าจะนานหรือไม่ แม่ก็ยังจะเป็นคนที่เราคิดถึงเสมอ
แม้แต่แม่ของซอนยอง(แม่ซอนอู)ที่อยู่ห่างกัน พอเธอต้องเผชิญหน้ากับปัญหาทางใจ แม่ก็คือที่พึ่งให้เธอได้ซบไหล่ร้องไห้ผ่านทางโทรศัพท์ หรือแม่โบราที่วิ่งออกไปกางปีกปกป้องลูกของเธอท่ามกลางสายฝน และแม้แต่พ่อของจองฮวานที่เฮฮาได้แม้ในจังหวะที่ผิดมากๆ พอถึงเกิดเขาก็เศร้าอย่างลึกสุดหัวใจ เพราะคิดถึงแม่ที่จากไปนานแล้ว
วันหนึ่งเมื่อลูกโตขึ้น
เราได้ยินประโยคนี้จากเหล่าพ่อแม่ในซีรี่ส์บ่อย “นี่ลูกโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” ตอนเด็กๆ เราอาจจะไม่ได้ใส่ใจใครเลยนอกจากความรู้สึกของตัวเอง คอยตีกับพี่กับน้อง ขอของใหม่ๆ จากพ่อแม่เสมอ แต่พอถึงจุดหนึ่งที่เราเริ่มนั่งเฉยๆ และสังเกตว่าพ่อแม่แก่ขึ้นกว่าวันแรกที่เราเจอกันเยอะเลย ก็จะเริ่มให้ซัพพอร์ตพวกเขาในฐานะลูกคนหนึ่ง ให้ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ และทำให้เขารู้ว่าเรายังต้องการพวกเขาเสมอ แค่นี้เองที่อาจจะเป็นสายใยที่ยังคงเชื่อมความสัมพันธ์ฉันท์พ่อแม่ลูกเอาไว้
เพื่อนจะคอยประคับประคองเราไป ล้มก็ล้ม จะกลัวอะไร
ในวันที่พ่ายแพ้ ล้มเหลว อาจจะมีคนที่พยายามจะถนอมน้ำใจเรา กลัวเราจะเสียใจมากไปกว่าเดิม ไม่ยอมแตะต้องความรู้สึก ฝังกลบมันเอาไว้แล้วบอกแต่ว่าไม่เป็นไรนะ แต่เพื่อนจะไม่สนใจเราว่าเราแพ้หรือชนะมา เพราะมันจะไม่ต่างออกไป ยังไงเราก็คือเพื่อนคนเดิมที่เคยกินข้าวหม้อเดียวกันในวันเก่าๆ
ความรักบางทีไม่ใช่เรื่องของจังหวะเวลา
แต่ถ้ามัวแต่ลังเลทั้งที่มีโอกาสนับครั้งไม่ถ้วนก็ไม่อาจจะสมหวังได้ คนที่มุ่งมั่นตั้งใจและฮุคเข้าไปโดยไม่สนว่าโอกาสจะวนมาหรือไม่ สังเกตมาหลายเรื่องแล้วว่าพระรองมักจะเป็นสายแอบดูแล เก็บในใจ ลังเลว่าจะบอกหรือไม่บอกดี รอจังหวะเหมาะๆ ที่มาไม่ถึงสักที ทำให้เหล่าคนดูคอย #ทีมพระรอง อยู่เสมอ แต่ก็นั่นแหละ เราก็ยังเชื่ออยู่ดีว่า พระรองของเราจะได้เจอกับคนที่ ‘ถูกที่ ถูกเวลา’ และกล้าที่จะบอกรักในสักวัน
ขอบคุณ Reply1988 ที่ผันตัวเป็นซีรี่ส์ซัพพอร์ตหัวใจเราหลายๆ คน
ที่อดทนดูจนถึง 20 ตอนจนจบ และความจริงแล้ว Reply1994 และ 1997 ที่สร้างมาก่อนถึง 2 ซีซั่นก็เป็นซีรี่ส์ที่ทำให้เรากลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้เหมือนกัน ความสัมพันธ์ในครอบครัวที่ต่างยุคไปไม่กี่ปี แต่ก็มีเรื่องเล่ามากมาย ที่ชินวอนโฮและทีมของเขาตั้งใจจะสื่อผ่านซีรี่ส์หลายเรื่องที่ทำด้วยกัน จะยังคงให้ตำแหน่งหนึ่งในซีรี่ส์เกาหลีที่ดีที่สุดกับเรื่องนี้ต่อไป และจะเปิดดูเป็นรอบที่นับไม่ได้ไปเรื่อยๆ เลย
อ่านเรื่องราวอื่นๆ เพิ่มเติมได้ทาง CleoThailand หรือ FB: @CleoThailand
