เปิดใจรับใครเข้ามาฟังเราข้างๆ อาจขัดกับนิสัยไม่ชอบพูดอะไรในใจของเรา แต่ก็จะอบอุ่นใจขึ้นมาได้เลยนะ
ปกติแล้วเราเป็นคนที่ไม่ชอบเล่าเรื่องตัวเองให้ใครฟัง
ไม่ชอบระบายความเครียดหรือความรู้สึกข้างในใจเราออกไปให้ใครรู้ อาจจะเพราะเราไม่อยากไปเพิ่มเรื่องราวให้ชีวิตคนอื่น ไม่อยากเป็นภาระความรู้สึกใคร ที่ผ่านมาเราเลยเลือกที่จะเก็บความรู้สึกเอาไว้คนเดียว ระบายมันให้ตัวเองฟังนี่แหละ สบายใจสุด แต่บางครั้งเรื่องที่เจอมันก็หนักเอาการเหมือนกัน หรือบางครั้งก็ไม่ได้หนักมากมายอะไรหรอก เป็นเรื่องเล็ก ๆ หยุมหยิมนี่แหละ ขี้เกียจทำงานจัง ช่วงนี้เบื่อจัง หรือตื่นมาแล้วหาของไม่เจอก็มี จนบางครั้งเราก็รู้สึกว่าเราอยากจะแชร์ไอพวกเรื่องเล็ก ๆ เหล่านี้ให้ใครสักคนได้ฟัง บ่นเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้พอได้สบายใจขึ้นหน่อย แต่มันติดที่ว่าคนที่เราจะเล่ามันไม่ใช่ใครก็ได้น่ะสิ
เคยคิดว่ามันจะมีอยู่จริงเหรอ คนที่พร้อมจะรับฟังเราไม่ว่าเราจะพูดอะไรก็ตาม
จริง ๆ เราก็ไม่ได้คาดหวังหรอกว่าเขาจะเข้าใจในสิ่งที่เราเล่าให้เขาฟังมากแค่ไหน เอาจริง ๆ แค่รับฟังอย่างใส่ใจ ปล่อยให้เราได้พ่นสิ่งที่อยู่ในในออกมาไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็โอเคมาก ๆ แล้ว เขาหรือเธอคนนั้นไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนก็ได้นะ อาจจะเป็นเพื่อนสนิทสักคนที่เราสบายใจที่เล่าทุกอย่างให้ฟัง น้องสาวของเราที่อยู่ด้วยกันทุกวันก็ได้ หรืออาจจะเป็นคนพิเศษสักคน คนที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจ แค่นั้นเลย ไม่มีอะไรซับซ้อนไปกว่านั้น
พอเจอใครคนนั้นที่ว่าแล้ว หลังจากนี้มันมีแต่คำว่าสบายใจจริง ๆ นะ
เหมือนมีอีกคนที่เราอยากที่จะแชร์เรื่องราวในทุก ๆ วันไปกับเขา เราจะไม่รู้สึกอึดอัดที่จะเล่าให้เขาฟังเลย ทุกอย่างมันจะโฟลว์ของมันไปเอง เป็นความเต็มใจและสบายใจของเราที่อยากเล่าอยากบ่นให้ฟัง เขาคนนั้นจะตั้งใจฟังเรา ไม่ตัดสินสิ่งที่เราพูด ฟังเฉย ๆ เป็นเหมือนที่ระบาย เข้าใจบ้าง อินบ้าง หรือไม่ก็ไม่มีเลย ก็ไม่เป็นไรเหมือนกัน เรารู้แค่ว่าความสบายที่ได้เล่าเรื่องของเราให้ใครสักคนนี่มันก็ดีเหมือนกันนะ
เรารู้สึกขอบคุณเขาที่รับฟังเราตลอด
มันเรียกว่าเป็นความรู้สึก appreciate กับสิ่งที่เขาทำมากกว่า จริง ๆ มันดีมากเลยนะที่เราเจอคนแบบนี้ในชีวิตสักคนสองคน หรืออาจจะหลายคน การที่ได้เจอคนแบบนี้ก็ทำให้เราสบายใจขึ้นได้เยอะมาก ๆ เหมือนกันนะ กลับกันถ้ามีใครที่เลือกจะพุ่งตัวมาหาเรา เล่าเรื่องราวของเขาให้เราฟัง เราก็จะรับฟังเขาอย่างตั้งใจที่สุด คอยอยู่เคียงข้างเขาเหมือนกับที่เขารับฟังเราเช่นกัน
ลองเปิดใจรับฟังใครดู ถ้าไม่เคยทำบางครั้งมันก็ง่ายๆ แค่นี้เลย
- บอกตัวเองก่อนว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวในโลก
- และเราไม่จำเป็นต้องเก็บความทุกข์ไว้กับตัวเอง
- การให้คนอื่นฟังเรา มันคือการเชื่อใจคนอื่น
- และวันหนึ่งเขาเองก็อาจเป็นคนที่มาเล่าให้เราฟัง
- ก็เลยกลายเป็นโลกของเรากับเขาที่คอนเน็คท์กันมากขึ้นได้
- เรื่องของเราอาจทำให้เขาคิดเรื่องของตัวเองออก
- ขออากาศดีๆ นั่งในที่สบายๆ เปิดใจ แล้วก็เล่าออกมาเลย
