เป็นสิ่งที่ต้องทำเสมอๆๆๆๆ เลยเวลารักใคร เช็คหัวใจตัวเองไว้ตลอดว่าเรายังเป็นตัวเองอยู่ไหม นี่คือเราใช่ไหม หรือเราถูกหลอมกลายเป็นใครก็ไม่รู้ เพื่อให้เขายังรักเราอยู่ไปแล้ว เช็คเลยนะถ้าเรามีคำถามในใจแบบนี้ผุดขึ้นมา เราไม่โอเคกับตัวเองแล้ว และส่วนหนึ่งบอกเลาว่าเป็นเพราะ “เรายอมเขามากเกินไป”
1. ทำไมฉันต้องรอให้เขาโทรมา
บางครั้งเราก็บอกตัวเองว่า “ฉันไม่ใช่ทามาก็อตจินะ” ที่ต้องคอยรอแต่โทรศัพท์เขา ฉันก็มีอิสระพอที่จะโทร.ไปหาเขาเมื่อยากโทร.ไม่ใช่หรือ?
2. ทำไมเขาต้องเป็นคนบอกว่าว่างเมื่อไหร่
นั่นสิ ทำไมล่ะ? แล้วที่หนักกว่าคือทำไมฉันต้องโอเคทุกครั้ง ยอมเลื่อนนัดเพื่อน ยอมเลื่อนเวลาทำงาน สแตนด์บายว่างตอนเขาว่าง แล้วมานั่งเซ็งกับเวลาในชีวิตเราที่ดูเละเทะ จัดวางไม่ได้สักที
3. เวลาที่เขาเปลี่ยนไป ทำไมฉันไม่กล้าบอกเขานะ
ก่อนหน้านี้เขาดูรักมาก แต่เดี๋ยวนี้ดูฉันนี่ล่ะต้องเป็นคนทุ่มความรักให้เขา แล้วทำไมฉันต้องเงียบ กลัวบอกไปเขาจะรู้สึกเป็นคนดีมานดิ้ง อ้าว! คืออยากรู้ว่าถ้าเขานิสัยแบบนี้ไปตลอด แล้วฉันต้องรับให้ได้เพราะอยากมีเขา มันจะดีกับฉันจริงๆ หรือ?
4. ทำไมโลกของฉัน เขาไม่เคยก้าวเข้ามา
โลกที่ฉันรักไม่ว่าจะเป็นเที่ยวในแบบฉัน กิจกรรมที่ฉันรัก เพื่อนที่อยากให้เขาเจอแล้วไปแฮงค์ด้วยกันบ้าง เออเนอะ ทำไมเขาหลีกเลี่ยงตลอด จนฉันแทบจะไม่เหลือโลกของตัวเองเลย
5. ทำไมฉันต้องขอโทษเขา ในขณะที่ฉันไม่ผิดเลย
งงในงงตลอดเวลาทะเลาะกัน เขาสามารถหว่านล้อมจนฉันคิดว่าฉันผิดก็ได้ แล้วขอโทษเขา แต่พอเวลาผ่านไป ตายๆๆๆๆ ต้องมาอิหยังวะกับตัวเองแล้วรู้สึกอยากด่าตัวเองที่ยอมไปได้ยังไงมากๆ
6. ทำไมฉันต้องปลอบใจตัวเองด้วยประโยคว่า “เอาน่า!! เข้าใจเขาเถอะ เขารักเรานะ”
ทั้งๆ ที่มีคำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัว ถ้ารักแล้วทำไมเขา…….. แต่ก็ต้องระลึกชาติย้อนไปวันที่เขาบอกกับเราว่า “ความรักที่ผมมีให้คุณมันเทียบกับอะไรไม่ได้เลย” นี่ก็ไม่รู้ว่าดูซีรีย์มากไป จนสามารถสะกดจิตตัวเองให้เชื่อตามเขาแล้วปลอบใจตัวเองอยู่ได้ไปหรือเปล่า
7. ทำไมฉันต้องอยากเป็นผู้หญิงแสนดี
ที่เข้าใจ ฟัง ยอม ลูบหน้า ลูบหลัง ทน เพื่อคนที่ฉันรักขนาดนี้ แล้วยังต้องสวย เป๊ะ ร่าเริง เก่ง ให้เขาภูมิใจอีก ทำไมฉันต้องอยากเป็นคนดีขนาดนั้นนะ ฉันกลัวจะไม่มีเขาจนสั่งตัวเองแบบนั้นเลยเหรอ
8. ทำไมฉันรู้สึกไม่มีอิสระเลย
เหมือนเรื่องของเราจะราบรื่น เราไม่ทะเลาะกัน เราทำอะไรด้วยกันโน่นนี่ แต่ทำไมลึกๆ ฉันรู้สึกไม่มีอิสระเลยล่ะ เหมือนเป็นตัวเองเต็มร้อยไม่ได้ จะถามอะไรก็ต้องสงบปากสงบคำ อยากวีนนี่ลืมไปเลย อยากไปกับเพื่อนก็ต้องขอ อยากให้เขามาเป็นเพื่อนก็เกรงใจ เหมือนอยู่ในกล่องแห่งความรักมีเพลงนิ้งหน่องๆ ที่จริงๆ อยากกรี๊ดมาก
9. ทำไมอยากแต่จะเห็นท้องฟ้ากว้างๆ นะ
เหมือนอยากได้ความกว้างของโลกมาเยียวยา อยากทิ้งสายตาไปไกลๆ อยากเห็นฝูงนกบินเยอะๆ อยากโล่งๆ กับตัวเอง ทนไม่ได้เลยถ้าต้องอยู่ในที่แคบๆ ไปแต่คาเฟ่นั่งมองหน้ากัน อยากวิ่งออกไปไกลๆ แล้วแหกปากตะโกน
10. ทำไมมีแว่บว่าหรือจะไม่ต้องมีใครเลยดีนะ
คิดถึงความโล่งที่สุด หัวโล่งๆ ใจโล่งๆ สบายดีจัง ไม่ต้องคำนึงถึงอะไรทั้งนั้น จะนอนดูดาวแล้วคิดถึงแต่ดาวไม่ต้องมีหน้าใครมาแว่บ เห็นอะไรสวยๆ ก็ไม่ต้องเพ้อหาใคร แล้วขี้เกียจขอ ขี้เกียจถามอะไรทั้งนั้น หรือเราจะเหมาะกับไม่มีใครเลยกันนะ
11. ไมรู้สึกชีวิตไม่ค่อยมีทิศทาง
เหมือนเวลาในชีวิตมันแปลกๆ เวลาเรายอมใครมากเกินไป เราเซ็ตเวลาของตัวเองไม่ค่อยได้ เพราะต้องรอเขา ก็เลยทำให้แพลนต่างๆ รวน แล้วเรายังยอมให้มันรวนนี่สิ ควรด่าตัวเองสุดๆ สุดท้ายคือชีวิตงงมาก ปีนึงผ่านไปแบบงงๆ สิ่งที่ตั้งใจไว้ทำไมมันดูเลื่อนลอยอะ
12. ทำไมต้องรู้สึกไม่ชอบตัวเอง
ที่สุดของความไม่อยากยอมมากๆ ก็คือความรู้สึกไม่ชอบตัวเองนี่ล่ะ ไม่ชอบที่ต้องคิดแผนยอมใคร ไม่ชอบที่ต้องพูดจาดีๆ ทั้งๆที่อยากด่าตรงๆ ไม่ชอบการพยายามยิ้มหวานๆ ทั้งๆ ที่ข้างในแทบระเบิด ฝืดที่สุด! ไม่ชอบตัวเองเลย
อ่านบทความอื่นๆ ที่:
