เคยชอบผู้ชายคนหนึ่งมากๆ ชอบจนนึกถึงเขาตลอด ทำอะไรก็นึกถึง นึกจนคิดว่าไม่ได้ละ ไม่เวิร์ค ทุกข์ไป รู้เลยว่าไม่ชอบให้สมองของเรามีแต่เรื่องคนๆ เดียว อยากสลัดออกไปให้หัวโล่งๆ มาก แล้วตอนนั้นเขาก็ดูงงๆ นะ เหมือนจะชอบเรา แต่ก็เหมือนจะไม่ค่อยแคร์ ดูแหย่ไปแหย่มาให้นอยด์เล่น แล้วก็นอยด์จริงๆ เซนซิทีฟไม่เข้าเรื่อง เลยคิดว่า พอเถอะ! บอกตัวเองเลยว่า ไม่มีความสุข อย่างนั้นไม่เอาดีกว่า
ก็เลยตั้งใจว่า วันนี้ล่ะจะต้องตัดออกไปจากหัวให้ได้ จัดการเลยคือ ถามตัวเองว่าถ้าไม่มีเขาอยู่ในใจ เราจะโอเคมั้ย ลองพิจารณาดูแล้ว ก็โอเคนี่นา เรายังใช้ชีวิตได้เหมือนเดิม ไม่เห็นจะมีอะไรแย่ลงเลย ต่อให้พยายามหาข้ออ้างว่ามีเขาแล้วเราจะดียังไง สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ความจริงว่า เอาเข้าจริงก็ไม่ขนาดนั้น แล้วถ้าไม่มีเขาเลยล่ะ โอวววว น่าจะสบายดี ก็คงโหวงๆ ที่ไม่มีใครในใจ แต่คนอย่างเรา มีอะไรให้อยากทำอีกเยอะมากๆ ขอเลือกความโล่งดีกว่า
พอตอบตัวเองได้ชัด ก็จัดการเลย วันนั้นใช้วิธีขับรถออกจากบ้านไป ขับแบบนิ่งมาก ปิดวิทยุ ไม่แตะมือถือ ขับไปเรื่อยๆ แล้วหายใจให้ลึกที่สุด อยู่กับถนนตรงหน้า และลมหายใจอย่างเดียว พอจะคิดอะไร ก็กลับมานิ่งดิ่งๆ ขับรถต้องใช้สมาธิไปด้วย ก็เลยคิดอะไรมากไม่ได้ ขับอย่างนี้แหละไปหลายชั่วโมง จากฟ้าสว่างเป็นฟ้ามืด จนหิว ไปกินข้าว แล้วขับกลับบ้าน นอน
ตื่นขึ้นมาถึงกับอึ้งกับตัวเอง ความทุกข์ที่เคยนึกถึงใครตลอด มันหายไปได้ยังไง หายแว่บไปเลย ไม่มีแล้ว มานั่งนึกกับตัวเอง อืมมม ตอนที่ขับรถแล้วนิ่งๆ มันนิ่งจริงๆ จนสงบมาก และเกิดความรู้สึกว่า เรายอมรับว่าเราไม่มี ก่อนหน้านี้แอบหวังนะ จะดีขนาดไหนถ้าเรากับเขามารักกันจริงๆ เข้า เราคงรู้สึกดีมากๆ แต่ตอนที่ได้นิ่ง ใจมันบอกเลยว่า เออ! ไม่มีใครนะคุณนาย อยู่กับตัวเองต่อไปนะ ยอมรับนะว่าไม่มี ที่เพ้อๆ น่ะ มันไม่ได้นะ เข้าใจนะว่าเราไม่มี
แล้วพอบอกไปบ่อยๆ ใจมันก็ไม่ค้านเลย เหมือนๆ จะพยักหน้าเห็นด้วยอีกว่า จริง!! เราไม่ได้ เราไม่มี ก็เลยอยู่กับความไม่มีได้ แล้วแปลกพอยอมรับ ใจจะสงบหนักเข้าไปอีก เลยยิ่งยอมรับได้ลึกซึ้งเลย พอเป็นอย่างนั้นเลยเหมือนมีอะไรออโต้ไพล็อท ดีดความไม่ใช่ออกไปทันที
ลืม… ลืมว่าในใจเคยนึกถึงใคร ลืมคนๆ นั้นไป จิตที่นิ่งขับไล่ทุกอย่างออกไปได้ ยังทึ่งเลยว่า จิตคนเรานี่มหัศจรรย์นะ ที่เขาบอกว่าจิตสั่งได้เพียงดีดนิ้ว นี่คือเรื่องจริงเลยนี่นา
ลองดูนะคะ อาจจะไม่ถึงกับต้องลืมภายในหนึ่งวัน แต่ความลึกอันแท้จริงของจิตเรา ที่ถ้าเราเดินไปให้ถึงได้ล่ะก็ รับรองว่า จะสิบเจ้าชายขี่ม้าขาวยังไง เราก็ลืมเขาได้ชิลๆ เลย ฝึกจิตให้สงบบ่อยๆ จิตเราเอง จะช่วยเหลือเรามากกว่าหวังว่าจะให้ผู้ชายคนไหนมาช่วยเลยล่ะ
