Solne คลินิกบิวตี้ที่รักตั้งแต่สัมผัสแรก เรียบง่าย ใส่ใจ ละเมียดที่สุด!

ถามพี่เอ๋บอกอคลีโอว่า ตอนนี้ชอบบิวตี้ คลีนิกอะไรที่สุด พี่เอ๋บอกว่าต้อง SOLNE เลย ปกติพี่เอ๋ไม่ค่อยทำหน้าอะไรนะ เลยอยากรู้ว่าซอล์นดียังไง พี่เอ๋เลยเขียนมาให้ โหววว ละเมียดจนต้องตามๆๆๆ เท่านั้น! เอาจริงๆ ปกติไม่ค่อยทำอะไรกับหน้าเท่าไหร่ ไม่ฉีด ไม่อัลเธอร่า เวลาคนชวนไปทดลองบิวตี้ดีๆ ก็จะขอแค่นวดหน้า แล้วก็เชื่อด้วยว่านวดหน้าดีๆ น่ะ หน้ายก หน้าเด็กลงได้จริง ล่าสุดคลินิกที่รักๆๆๆๆ เลยก็คือ Solne ซอล์นอยู่ที่ตึกมหานคร ความรู้สึกแรกคือซอล์นมีกลิ่นอายเกาหลีที่หรูเล็กๆ และสบายมาก ซอล์นหอม ผ่อนคลาย และพลังงานนุ่มนวล เจอกับคุณชิ้น-ณัชพล แซ่ตั้น ฟาวเดอร์ที่ยังหนุ่มมากๆ กับน้องที่ฟรอนท์ ความเย็นสบายของทุกคน ก็ทำทุกสิ่งในใจโทนดาวน์ลงทันที “อยากให้ที่นี่เป็นที่ที่ได้เข้ามาพักผ่อน เข้ามาแล้วปรับโลกรอบตัว ให้ออกไปแล้วมั่นใจขึ้น” คือคำอธิบายความเป็นซอล์นจากคุณชิ้น ซอล์นมีแสงเดย์ไลท์ล้อมรอบ โทนสีเบจไล่ไปจนน้ำตาลของซอล์น คือเฉดสีผิวของทุกคนในความหมายของซอล์น ต้อนรับด้วยความนุ่มนวลของพนักงาน เครื่องดื่ม ช็อคโกแลตที่จัดวางมาประหนึ่งว่าเราสำคัญที่สุด ซอล์นทำให้เรารู้สึกว่ามีใครกำลังดูแลเราอยู่ จนเราเปิดประตูของกายและใจ พร้อมรอรับทุกสัมผัสจากซอล์น ซอล์นดูแลผิวหน้าตั้งแต่ระดับทรีทเมนท์ สปา ปัญหาสิว ยกกระชับ  จัดการจุดด่างดำ […]

เที่ยวแบบไม่มีไฟฟ้า ไม่มีสัญญาณ เหม่อล้างใจมองแต่แม่น้ำ แพที่ River Kwai Jungle Rafts กาญจนบุรีเท่านั้น!

ความดิบของธรรมชาติที่เรียบที่สุด อยู่แบบไม่มีไฟฟ้า ไม่ต้องใช้โทรศัพท์ นั่งเหม่อมองแม่น้ำล้วนๆ ที่สุดแห่งแพที่ River Kwai Jungle Rafts กาญจนบุรี ที่นี่ล้างทุกอย่างออกจากใจเราได้ราบคาบ!! ไม่คิดว่ามานอนแพแค่ 1 คืนกับความไม่มีอะไรเลยของที่นี่ จะทำให้เราติดความดิบของธรรมชาติ และโทนดาวน์ทุกสิ่งได้ถึงเพียงนี้ River Kwai Jungle Rafts อาจเป็นสถานที่ในฝันของชาวต่างชาติก็จริงนะ แต่กับสาวชาวเมืองที่ใช้โทรศัพท์ตลอดเวลา โหยหาอาหารดีๆ รักในความเย็นของห้องแอร์ ดู Netflix ต้องไปคาเฟ่ ฮอปปิ้ง ใครมาที่นี่อาจต้องใช้เวลาทำใจหนักๆ เลย ที่นี่ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีสัญญาณ ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกแบบที่เรามี มาอยู่ที่นี่ต้องรับความดิบให้ได้ มีสายน้ำเป็นเพื่อนเท่านั้น ที่นี่เป็นแพลอยน้ำในกาญจนบุรีแถวๆ ไทรโยค แพ้นี้สร้างเป็นแพแรกของเมืองกาญจน์ สร้างมาตั้งแต่ปี 1976 สร้างโดยชาวฝรั่งเศส และมีชุมชนชาวมอญขับเคลื่อน เป็นแพที่เป็นที่รู้กันว่ามาที่นี่จะได้รับแต่ความดิบที่ใกล้เคียงธรรมชาติที่สุด บอกเอาไว้ชัดว่าไม่มีไฟฟ้าใช้นะ แปลว่าตอนกลางคืนเราจะอยู่ในความมืดสนิท แม้แต่เข้าห้องน้ำก็ไม่มีไฟ สิ่งที่แพนี้มีให้ก็คือตะเกียงน้ำมันตั้งไว้ข้างหน้าห้อง กับตะเกียงหลอดไฟสีขาวที่มีแสงไม่มากนัก แล้วก็ไฟฉายเล็กๆ แค่นั้นเลย ที่นี่คือหัวใจของชาวมอญในกาญจนบุรี ชาวมอญจะทำงานที่นี่ ดูแลที่นี่กัน มาถึงแพเราจะเห็นสาวมอญกับผ้าซิ่นป้ายแป้งผัดหน้าทานาคา หนุ่มมอญใส่โสร่งหน้ามนออกมาต้อนรับ […]

Smur Cafe เสมอคาเฟ่ บ้านหลังเล็กๆ ที่เรากลับไปพักใจ “เสมอ”

“ถ้าเรามีที่ให้พักใจ ให้เพื่อนแวะมาหาเสมอ เป็นที่ที่อบอุ่นเหมือนอยู่บ้านก็คงจะดี” นี่คือความคิดก่อนที่พวกเขาจะเปิดคาเฟ่ที่ชื่อว่า smur cafe (เสมอ) ที่อยากทำให้คาเฟ่นี้เป็นเหมือนบ้านหลังเล็กๆ ที่กลับมาพักใจได้เสมอ จากกลุ่มเพื่อน 5 คนที่โคจรมาเจอกันจนรวมตัวและสร้างคาเฟ่นี้ขึ้นมา เสมอ คาเฟ่ เกิดการการโคจรมาเจอกันของ ปัน ซินเซีย แพม บาส และแอมเม่ รวมตัวกันและสร้างคาเฟ่นี้ขึ้นมา โดยทั้งหมดเริ่มมาจาก “ปัน” ที่ชอบดื่มกาแฟอยู่แล้ว ประกอบกับก่อนหน้านี้ที่เคยทำร้านแกแฟ specialty มาก่อน ทำให้เขาได้ซึมซับและเรียนรู้วิธีการทำกาแฟอย่างละเอียดตั้งแต่ขั้นตอนแรก และความชอบในกาแฟของปันก็เพิ่มมากขึ้น ปันเลยอยากหาเพื่อนที่มีความสนใจเรื่องกาแฟมาเป็นของตัวเองด้วยกัน ปันจึงเริ่มจากการชวน “ซินเซีย” ที่เป็นแฟนมาก่อน ตามมาด้วย “แพม” น้องสาวของปัน และ “บาส” ที่เป็นแฟนแพม และคนสุดท้ายคือ “แอมเม่” ซึ่งเป็นเพื่อนของแพม การรวมตัวกันของ 5 คนนี้จึงไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์แบบกลุ่มเพื่อนทั่วๆ ไป แต่มีทั้งเพื่อน แฟน พี่น้อง อยู่ในนี้ ซึ่งทำให้พวกเขาเข้าใจกันในทุกรูปแบบ  Smur Cafe บ้านหลังเล็กๆ ที่เรากลับไปพักใจ […]




Self Love

อลิซาเบ็ธ กิลเบิร์ต บอกวิธีให้ลุกขึ้นมาจากความซึมเศร้า “ขอแค่ลุกขึ้นมาจากเตียง”

Tips for depression from Elizabeth Gilbert

“อย่านอนคิดอะไรเรื่อยๆ บนเตียง มันเวิ้งว้างเกินไป ยืนขึ้นมาเถอะ คุณทำได้แน่นอน”  อลิซาเบ็ธ กิลเบิร์ตเล่าถึงความคิดบนเตียงนอน ที่เธอเคยเป็นตอนเป็นโรคซึมเศร้า และเธอจัดการความคิดเช่นนั้นได้ยังไง

“ถึงทุกๆ คน… เมื่อตอนที่ฉันต่อสู้กับโรคซึมเศร้าหลายๆ ปีที่ผ่านมา ฉันค้นพบว่า: สิ่งที่อันตรายที่สุดในโลกสำหรับฉันก็คือการนอนบนเตียงคนเดียว- ไม่หลับนะ ไม่อ่านอะไรด้วย แต่คือฉัน “คิดๆๆๆๆ” และนั่นคือส่วนที่อันตรายที่สุดของวันเลย เพราะมันคือช่วงเวลาระหว่างที่ฉันตื่นไปจนถึงฉันจะยืนขึ้นมาเมื่อไหร่

และยิ่งฉันใช้เวลาบนเตียงนานเท่าไหร่ คือช่วงเวลาที่ฉันเรียกว่า “การใช้ความคิดแบบแบนราบ เวิ้งว้าง” หรือ Horizontal Thinking เป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่ฉันเป็นเลย โรคซึมเศร้าที่ฉันเป็น มันอยากที่จะดึงฉันไปอยู่ในสภาวะแบนราบ เวิ้งว้างแบบนั้น ให้นานที่สุดเท่าที่จะเป็นได้ เหมือนฉันติดกับอยู่ในใจ

เมื่อความคิดได้เริ่มขึ้น ความกังวล ความอึดอัดในใจก็จะเริ่มขึ้น และเมื่อความอึดอัดเริ่มขึ้น ตอนนั้นฉันก็เหมือนอยู่ในอะไรที่เลวร้ายเลย เหมือนฉายหนังที่เลวร้ายที่สุดซ้ำๆๆ ฉันเกิดภาพในหัวที่ทำให้ตื่นตระหนก ควบคุมไม่ได้ เกิดความรู้สึกละอายใจ เสียใจ สูญเสีย ไม่มีคุณค่า รู้สึกว่าอดีตที่ผ่านมาฉันล้มเหลว แล้วก็อนาคตเป็นมหันตภัยอันน่ากลัว

และเมื่อฉันถูกจับอยู่ในหนังเรื่องนั้น ความท้าทายคือแค่ลุกขึ้นยืนขึ้นมาให้ได้

ก็ยากเหลือเกินสำหรับฉัน ทั้งวันของฉันมันเลยพัง

Elizabeth Gilbert
Elizabeth Gilbert

แต่บางอย่างในความพยายามหายจากอาการซึมเศร้านี้ ก็คือฉันรู้วิธีสร้างกฎเหล็กบางอย่างให้ตัวเอง มีสามสิ่งเท่านั้นที่ฉันยอมให้ตัวเองทำบนเตียง: นอนหลับ อ่านหนังสือ หรืออยู่กับใครบนเตียง

และสิ่งที่ฉันจะไม่ทำบนเตียงเด็ดขาดก็คือ ถ้าฉันอยากรอดจากความคิดวนๆ ของตัวเองแบบนี้ ถ้าฉันจะคงนอนอยู่บนเตียงนานเกินไป ความคิดแบบแบนราบ เวิ้งว้าง ก็จะกลับมาจัดการฉันอีก ฉันเลยสร้างคำพูดให้กับตัวเองเลยว่า “ถ้าเธอตื่นอยู่ แล้วเธอจะพูดกับตัวเองว่า เธอคือความเน่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดล่ะก็ อย่างนั้นลุกขึ้นมาแล้วเริ่มวันใหม่ไปเลยเถอะ” ประโยคนั้นทำให้ฉันยืนขึ้นมาได้นะ

และบางครั้ง การยืนขึ้นก็เป็นชัยชนะอันยิ่งใหญ่ทั้งหมดของฉัน ฉันไม่รู้หรอกว่าสิ่งนี้ที่ฉันบอก จะมีใครอยากได้ยินมั้ย แต่ฉันอยากจะบอกว่า: ถ้าคุณมีร่างกายที่สามารถยืนขึ้นมาได้ ไม่มีอะไรดีเลยกับการนอนบนเตียงแล้วคิดแบบไปเรื่อยๆ วนๆ เวิ้งว้างๆ น่ะ อย่าให้ความคิดมาชนะเรา มันเป็นเกมอันเจ็บปวด

คุณคู่ควรกับอะไรที่ดีกว่านี้ ยืนขึ้นมาเถอะ ให้ความคิดเคลื่อนไปให้สูงขึ้น ที่ที่คุณจะเห็นภาพได้ชัดกว่า

“คุณทำได้แน่นอน ฉันรักคุณนะ”

#CleoSelfLove #ความคิดของคนเป็นซึมเศร้า

อ่านเรื่องราวเกี่ยวกับโรคซึมเศร้าต่อได้ที่ คุณเป็นซึมเศร้าอาจเพราะหาหัวใจไม่เจอ

Big Magic บอกว่า แล้ววันหนึ่งเราจะพบว่าไม่มีใคร ใส่ใจว่าเราจะทำอะไรขนาดนั้นหรอก 

Elizabeth Gilbert (ผู้เขียน Eat Pray Love) เขียนเอาไว้ในหนังสือเล่มหนึ่งของเธอที่ชื่อว่า ‘Big Magic’ ว่าครั้งหนึ่งในตอนที่เธอรู้สึกไม่มั่นคงในช่วงวัยยี่สิบกว่า เธอได้เจอกับผู้หญิงวัยเจ็ดสิบกลางๆ ที่ดูฉลาด มั่นใจ มีความคิดสร้างสรรค์ และทรงพลังคนหนึ่ง ที่ได้มอบสุดยอดปัญญาแห่งชีวิตให้กับเธอ

More